Vind studio

Klantverhaal van Robert Vervloet

“Vandaag mag ik haar weer trainen”

Ik noem haar Pita. De naam van mijn oma omdat mijn klant graag anoniem wil blijven. Vandaag is Pita in de studio voor haar 40e training. Pita is een jaar of 80, 80+ eigenlijk. Een superlief mens.

Vanwege haar leeftijd zijn we gestart met een ‘light versie’ van fit20. Uiteindelijk willen we zeker weten dat haar lichaam goed en verantwoord te belasten is. Ondertussen traint ze 'gewoon' volgens de regels van ons concept.


Pita is verder gezond en scherp van geest. Een gezonde dosis humor èn een mopperpot, zoals ze over zich zelf zegt. Terwijl Pita traint zie ik de seconden voorbij gaan en zie dat ze zich heeft verbeterd. Ze is sterker geworden, houdt de oefening langer vol. Ze voert hem ook nog geweldig uit.


Ik weet dat als ik een fit20-oefening langer volhoud, de hoeveelheid energie die ik moet vrijmaken om de oefening naar behoren te doen, exponentieel lijkt toe te nemen. Ook Pita merkt dat en start met mopperen. ‘Heb je de oefening nu zwaarder gezet?’...ik leg in alle rust nog eens uit wat er met haar gebeurt. ‘Als jij het zegt...’ zegt ze dan. Ze vertrouwt haar trainer en start keurig met de volgende oefening.


Bij de 4e oefening, de Leg-Press, weet ze vandaag voor de 4e keer haar tijd te verbeteren. Vorige week hadden we de oefening al verzwaard. Al brommend stapt Pita van het toestel. Ik bied haar een arm ter ondersteuning aan. Zwaaiend met haar arm, werpt ze me toe: ‘Ik kan dat zelf wel jongen’. Heerlijk dat leeftijdsverschil. Ik voel me weer jong en ik geniet van deze vrouw die steeds zelfstandiger de toestellen op en af stapt.


Als ze klaar is met haar 5e oefening sta ik weer klaar om haar op te vangen. Ik herinner me haar eerste keer nog goed. Nauwelijks overeind kunnen komen en maar net kunnen staan. Ze liet zich bijna volledig in mijn armen vallen. Vandaag zie ik ontroerd hoe ze dankbaar mijn arm vastpakt.’Fijn dat je me een beetje in balans houdt hoor’ en met een ferme zwaai zet ze haar rechterbeen naast haar linker. Ik hoef haar eigenlijk niet te helpen.


Eenmaal aangekomen bij de laatste oefening (waarbij ze overigens haar prestatie voor de 6e keer verbetert) excuseert Pita zich even 'voor zojuist'.


En dan vertelt ze me iets dat me kippenvel geeft:

‘Robert... ik mopper dan wel, maar het werkt wel voor me hoor. Weet je, als je ouder wordt dan gaat niet alles meer vanzelf. En nu merk ik dat traplopen me echt veel beter afgaat dan voordat ik bij je trainde. Heus waar! Iets minder fraais Robert...waar je nog wel achter komt als je ouder bent...aankleden zoals jij dat even snel doet dat gaat je meer tijd kosten.

Weet je hoe ik een broek aantrek? Ik ga zitten op een stoel en leg de broek zo op de grond dat ik voetje voor voetje in een broekspijp kom. Dan trek ik al zittend de broek over mijn knieën en ga dan staan voor het laatste eindje.

Maar ik zal je wat vertellen Robert...sinds een paar weken sta ik weer op één been en weet de broek aan het andere been omhoog te werken. Daarna doe ik exact hetzelfde met het andere been. Zonder uit balans te raken! Wat vind je me daarvan!?’


Ik kan niets anders uitbrengen dan dat ik trots op haar ben, dat ik het zo fijn voor haar vindt en dat ze het vooral te danken heeft aan de keuze die ze 44 weken geleden maakte (je leest het goed: dat is inclusief drie weken zomersluiting, dus slechts één training verzuimd door een griepje!).


Vanavond vertelde ik dit aan een stel dat samen hun duo training deed. Ik merkte hoe het verhaal van Pita me raakte en emotioneerde. Weer kippenvel en een brok in mijn keel...Pita moest eens weten hoeveel werkplezier ze me heeft gegeven. Een fantastisch compliment aan haar.


Ik ben een mensenmens, ik vind het heerlijk om mensen te mogen trainen en ik geniet ervan hoe onze groep fit20'ers vooruitgang boekt. Wat ik mag doen is daarom geen werken. Het is een zegen om mensen te mogen helpen veranderen. Jong en oud. En dat verandert mij. Hoe gaaf is dàt…!?


Robert Vervloet, eigenaar fit20 Enschede